_

Πέμπτη 9 Μαΐου 2013

Preparedness, but… Light?


Note: This is an delayed yet improved version of an earlier article in the Greek language. We are happy that our late-served English speaking readers are getting a better version of the article! Enjoy!

In the following few paragraphs we will approach something that has been troubling us for quite a while. How can one keep Preparedness a small part of his daily routine -and life for that matter. In other words how can a Prepper devote a little of his time only?

It came as a surprise to us seeing preppers -in the pilot episode of Doomsday Preppers- admitting that their whole life after work is devoted in prepping.
Two years later we are involved in prepping even more than then, but we still think that a huge consumption of personal and family time is abnormal. Life is many good things more than preparing for safety and comfort in troubled times.

Yet it is true -and a concern for us- that prepping indeed demands a LOT of time, especially since -and maybe because- prepping is a practical and empirical action. It is not organized and taught as a system but it is (re) discovered through the experience and suggestions of other fellow Preppers. In our eyes this makes it all the more time consuming.

A devoted Prepper must -in just the short span of a few years- acquire skills, practice them and manage to bridge the distance –or gap for some- between the modern life and the more self-sufficient life style of our grandparents and their small communities.
They were born in a more self-reliant society and had their whole life to acquire, hone and transfer skills and methods to the next generation.

On top of these, a modern prepper must also deal with the necessities and unique demands of modern life, especially on novel objects that were unheard of half a generation before.
It is not only not the gardening, husbandry, food preservation and herbal medicine he must learn from scratch, rediscovering traditional skills and forgotten knowledge.
He also has to acquire foreign language skills (if he does not reside in the US), computer and basic internet skills, and delve into communication systems other than the landline and mobile phone. And get a graps of the current complex economic and political situation.

And further on, grasp the basics of sciences and mechanics. To name just two, the prepper has to educate himself on setting an alternate/emergency power system and basic engine and vehicle maintenance. In an age where most Men do not care to learn how to change a tire, relying on phoned-in help to drag them out of what should be considered just an inconvenience.
All these demand lots of time to be used (not spent), especially if one wants to be “ready” in 2 or 3 years since he feels the breath of modern (everyday) dangers on his neck. Crime, Recession, Unemployment, Health Bills, and Mounting Dept to name a few.

But too much time devoted into any endeavor soon results in attrition taken.

Thus we should quest a new approach to Preparedness.

But we admit we have not found anything definite yet.

At the moment we are still striving for a balance between gear and provisions, and skill development. Among them maintaining and expanding our First Aid knowledge, setting up back up power systems -stay tuned for an entertaining new article on this-, expanding on our contingency plans and finally cooking with preps. We seem to have good luck and a breakthrough on the discussed herein issue with the latter.

It is our bread making.
We have chosen not to make our daily bread. It demands time, a lot of power used,  making it uneconomical to make small, frequent batches. Also going through our stores frequently requires even for more time spent on the resupplying process.
Which is what this article is all about.

So we have now chosen to bake occasionally.
It helps that after some fails we are now able to produce something reliably chewable . Thus the rare baking occasions are for rotating our flour stores, honing our technique and trying new recipes.

We can offer one more example, Soap Making. This thing has gotten a cult status for the local prepping and survival crowd. The sort of a fraternity initiation process.
It is charming and to a certain extend a fulfilling accomplishment, but we feel it does not warrant the effort, failures and initial setup cost.
Being objective about it, soap shortages mean that we have ended up with a post-apocalyptic, end-of-technology like scenario that has become Suddenly real.
It pays more –especially in our real daily life- to devote the same amount of time and effort –please remember, this is all what this is about- on gardening.. potatoes. The product is a food, stores well, and is equally tradable.
Yet if you feel MadMax will happen anytime now, go ahead with setting up a fallout shelter first. It is more pressing. You can try soap making latter.

Back on track, it is ironic that conceiving a revised Preparedness method to save time requires some time in itself.
Time to rethink and reform our priorities. Time to study and reevaluate the objectives and necessities of prepping not only on the amount time spent perspective, but on how this time devoted is distributed within the day, week and year.
And calculating the free time, labour and monetary cost of the various preparedness objectives.
For the purpose of achieving the perfect equilibrium between them.

We hope we will be moving forward with this in the short future. Till then we will leave you with some food for thought. A parting shot by Jack Spirco of the Survival Podcast.

“You may Prepare for Disaster, but do you Prepare for Life?”

Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

Gleaners. Πολεμώντας την Σπατάλη Τροφής


Ζούμε σε μια εποχή που η τροφή έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία με το να είναι όμορφη. Με συμμετρικές τομάτες και πλαστικές συσκευασίες που κοστίζουν περισσότερο από το περιεχόμενο τους.

Με σουπερμάρκετ που θέλουν ή και αναγκάζονται από την πελατεία τους να πετούν τις μπανάνες που έχουν αρχίσει να μαυρίζουν, χάριν της απαίτησης του πελάτη. Που παρ’ όλο που την πλήρωσε όμορφη θα την φάει μαραγκιασμένη 5 μέρες αργότερα. Αφού έχει ήδη ικανοποιηθεί ότι την αγόρασε από μια Οπωρομπουτίκ.
Με τους επαγγελματίες της εστίασης να πετούν τις περισσευούμενες μερίδες φαγητού γιατί πιστεύουν ότι η δωρεά τους περιορίζει την πελατεία. 

Την ίδια στιγμή η μηχανοποιημένη παραγωγή και συγκομιδή επιβάλει νέα οικονομικά δεδομένα στις καλλιέργειες. Ένα ποσοστό της παραγωγής μένει στο χωράφι ή απορρίπτεται επιτόπου γιατί είναι κακοσχηματισμένο και έξω από τις νόρμες μεγέθους των κανονισμών τυποποίησης. Κάποιες φορές ακόμα και οι εντομολογικές και μυκητολογικές προσβολές είναι επιφανειακές και κοσμετικές (βλέπε Φουζικλάδιο στα μήλα και Κλαδοσπόριο στα πυρηνόκαρπα). Και κάποιες φορές απλά η παραγωγή μπορεί να πάει τόσο χάλια που είναι όντως ασύμφορη η συγκομιδή της ή δεν μπορεί να συγκομιστεί για τεχνικούς λόγους που έχουν να κάνουν με τους περιορισμούς λειτουργίας των συλλεκτικών μηχανών.

Οι Gleaners λοιπόν έρχονται να συλλέξουν όλα αυτά τα προϊόντα εν μέσω οικονομικής κρίσης. Είναι –αν θέλετε- οι ακτιβιστές της σπατάλης της τροφής.
Δεν είναι κάτι καινούργιο, το φαινόμενο εντοπίζεται ακόμα και στους βιβλικούς χρόνους, ενώ έχουμε αρκετές αναφορές σε αυτό τον 18ο και 19ο αιώνα.

Jean-François Millet - Οι Gleaners

Πιστοποιημένες οργανώσεις τους –με ομάδες εθελοντών που προσφέρουν την χειρωνακτική εργασία τους- συλλέγουν την ασυγκόμιστη ή πλεονάζουσα παραγωγή. Ένα ποσοστό το καρπώνονται οι ίδιοι (και ίσως και οι γεωργοί), αλλά πάντοτε το μεγαλύτερο καταλήγει στις τράπεζες τροφίμων.
Το ίδιο κάνουν και με τα αδιάθετα προϊόντα. Τρόφιμα κοντά στην λήξη, ληγμένα αλλά ακόμα κατάλληλα για κατανάλωση, με χτυπημένη ή λάθος συσκευασία ή απούλητο στοκ απο καταστηματα αλλά και βιομηχανιες.

Το όφελος για την τοπική κοινότητα είναι άμεσο. Δεν είναι μόνο η δωρεά των τροφίμων στις τράπεζες αγάπης. Είναι και η διάθεση και άλλων απαραίτητων ειδών σε οικογένειες, αλλά και καινοτόμα προγράμματα ενθάρρυνσης της καλλιέργειας σε κοινοτικούς και ιδιωτικούς λαχανόκηπους.
Μπορείτε αν δείτε λίγα πράγματα για αυτά εδώ:
και εδώ:

Η ανάγκη για εφαρμογή της πρακτικής αυτής στη Ελλάδα της οικονομικής κρίσης που μόνο βαθαίνει ειναι προφανής. Αλλά θα αφήσουμε σε εσάς να φανταστείτε πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην δική σας περιοχή ή πόλη.

Δεν έχουμε περισσότερα να σας πούμε. Θα αφήσουμε να μιλήσουν για την δράση αυτή μερικά διαλεγμένα βίντεο.

The Gleaners and I, το βραβευμένο ντοκυμαντέρ με αναφορα στο Gleaning στη Γαλλια τον προηγούμενo αιώνα.


 Συγκομιδή μήλων από μια ομάδα gleaners στο Oregon, ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα οπωρώνα 40 στρεμάτων, αλλά 60 ετών που δεν μπορεί να δώσει πια "εμπορεύσιμα" μήλα.
 

Η ομάδα των gleaners στο Okanagan του Καναδά παρασκευάζει απο τις σοδειές που συλλέγει αφυδατωμένη σούπα, και την διαθέτει σε ανθρωπιστικές οργανώσεις.
 


Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την “Cedar” από την ομάδα στο Oregon, που έθεσε στην αντίληψη μας την δράση αυτή, για την παροχή των πρώτων πληροφοριών.
We would like to express our gratitude to “Cedar” from Oregon for bringing Gleaning in our attention and for providing the guiding info on it. Cedar, keep up the good work!

Τρίτη 2 Απριλίου 2013

Preparedness, αλλά.. Light?



Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσουμε να κάνουμε –για αρχή- μόνο μια προσέγγιση σε κάτι που μας προβληματίζει. Πως γίνεται να κάνει κανείς το preparedness ένα μικρό μέρος μόνο της ζωής του, χωρίς δηλαδή να χρειάζεατι να αφιερώνει αρκετό χρόνο καθημερινά?

Όταν για πρώτη φορά παρακολουθήσαμε τις συνεντεύξεις κάποιων Preppers μας ενόχλησε κάτι που ομολογούσαν. Ότι το preparedness ήταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους, όλο το υπόλοιπο της μέρας τους μετά την δουλειά δηλαδή.

Λίγα χρόνια μετά ακόμα το πιστεύουμε ότι αυτό είναι κάτι αφύσικο. Γιατί η ζωή είναι και πολλά άλλα πράγματα από το να προετοιμάζεται κανείς για αν επιτύχει ασφάλεια και άνεση στις δύσκολες περιπτώσεις που η ζωή μας έρχεται τα πάνω κάτω. Επίσης μας απασχολεί το ότι τρόπος που προσεγγίζει και ασχολείται κανείς με το preparedness –που είναι εμπειρικός και βασίζεται στις πρακτικές άλλων- απαιτεί πράγματι ΠΟΛΥ ελεύθερο χρόνο.

Και είναι αλήθεια αυτό. Γιατί ένας prepper πρέπει σε διάστημα μερικών χρόνων να μάθει κάποια βασικά πράγματα για να καλύψει την απόσταση –ή και χάσμα- από την αυτάρκεια των παλαιότερων τοπικών κοινωνιών και των παππούδων μας, όταν αυτοί γεννιούνταν μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα και είχαν την μισή τους ζωή καιρό για να τα διδάξουν στους επόμενους.
Ταυτόχρονα ένας Prepper έχει και πολλά νέα πράγματα που τα επιβάλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής για να αφομοιώσει και να επιτύχει κάποια αυτοδυναμία σε αυτά.
Ξεκινώντας από τα απλά, πρέπει να έχει αναπτύξει τις δεξιότητες του στη Αγγλική γλώσσα, στην χρήση και την λειτουργία των υπολογιστών και του διαδικτύου για να μπορεί να επικοινωνεί και να διδάσκεται από άλλους preppers.
Και στη συνέχεια πρέπει να διδαχτεί και να καλλιεργήσει δεξιότητες όπως οι πρώτες βοήθειες και προχωρώντας να αποκτήσει αρκετές γνώσεις κηπουρικής για να στήσει τον μικρό του κήπο, και ζωοτεχνίας αν θέλει να προχωρήσει στα οικόσιτα ζώα. Αλλά θα χρειαστεί να αποκτήσει και τεχνικές (και επιστημονικές) γνώσεις για να μπορεί να στήσει μόνος του ένα φωτοβολταϊκό σύστημα και ένα σύστημα εναλλακτικών επικοινωνιών.
Σκεφτείτε –για παράδειγμα- πως σε μια εποχή που ο μέσος οδηγός ΔΕΝ ξέρει να αλλάζει ένα λάστιχο στο αυτοκίνητο του, ένας prepper θα πρέπει για πρακτικούς λόγους –αλλά και για λόγους αντίληψης- να μπορεί να κάνει κάποιες βασικές επισκευές στο αυτοκίνητο του, όσο δηλαδή τα σύγχρονα αυτοκίνητα του το επιτρέπουν.

Όλα αυτά απαιτούν Χρόνο. Ειδικά όταν κάποιος βάζει σαν στόχο να επιτύχει ένα σημαντικό βαθμό αυτάρκειας και αυτοδυναμίας μέσα σε 2-3 χρόνια καθώς αισθάνεται την πίεση των κινδύνων της σύγχρονης ζωής.
Αλλά ο πολύς χρόνος που αναλώνεται σε μια μόνο δραστηριότητα μπορεί να γίνει φθορά.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι ένας νέος τρόπος προσέγγισης του preparedness λιγότερος απαιτητικός και ασφυκτικός.
Αυτό τον νέο τρόπο ομολογούμε ότι δεν τον έχουμε βρει ακόμα.
Προσπαθούμε ακόμα να βρούμε μια ισορροπία στην σύλλογο των εφοδίων και του εξοπλισμού μας και στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων μας.

Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσέγγισης που επεξεργαζόμαστε είναι η παρασκευή ψωμιού. Αυτή την ξεκινήσαμε αρκετά χρόνια μετά την έναρξη τις ενασχόλησης μας με το preparedness και προς το παρόν θα γίνεται περιοδικά με στόχο και να αναπτύξουμε την τεχνική μας ώστε να μας δίνει επιτυχημένο αποτέλεσμα κάθε φορά και να μας βοηθά στην χρήση/ανακύκλωση των αποθηκευμένων μας εφοδίων.
Από την άλλη δεν σκοπεύουμε να κάνουμε την παρασκευή ψωμιού μέρος της καθημερινότητας μας. Και γιατί απαιτεί χρόνο (και ίσως και ηλεκτρική ενέργεια μεγαλύτερη του κόστους αγοράς) αλλά και επειδή επιβάλλει συχνότερη ανακύκλωση των αποθεμάτων μας άρα και ανάλογο προγραμματισμό.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η παρασκευή σαπουνιού. Αν και φαίνεται να γοητεύει κάθε νέο prepper και survivalist εμείς εκτιμήσαμε ότι δεν αξίζει –προς το παρόν τουλάχιστον- τον κόπο, τις αποτυχίες και τα έξοδα μιας αρχικής επένδυσης. Σκεφτείτε πως το να λείψει το σαπούνι σημαίνει πως θα έχουμε φτάσει σε κατάσταση κατάρρευσης τύπου MadMax. Ίσως θα ήταν πιο αποδοτικό μέσα στα πλαίσια της καθημερινότητας να αφιερώσουμε τον ίδιο ακριβώς χρόνο και κόπο την καλλιέργεια πατάτας που θα μας δώσει τροφή και μάλιστα σε μεγάλη ποσότητα που είναι εύκολο να συντηρηθεί αλλά και να ανταλλαγεί.

Μόνο που η ανάπτυξη ενός τέτοιου συστήματος “ελαφριάς” ενασχόλησης με το preparedness απαιτεί και αυτή χρόνο. Χρόνο για την αναθεώρηση των προτεραιοτήτων και μελέτη. Μελέτη και αξιολόγηση των δραστηριοτήτων και των αναγκών του preparedness με βάση όχι μόνο τον διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο αλλά και την κατανομή του μέσα στο έτος και στην ημέρα.. Και «κοστολόγηση» του κόπου που καταβάλει κανείς σε χρόνο και σε χρήμα. Για να επιτευχτεί μια ευνοϊκή ισορροπία μεταξύ αυτών των παραγόντων.

Ελπίζουμε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε αυτό σύντομα. Μέχρι τότε θα σας αφήσουμε με μια φράση του Jack Spirco του Survival Podcast.
“You may Prepare for Disaster, but do you Prepare for Life?’
Σκεφτείτε το, έχει πολλές διαστάσεις!

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Η Ορειβασία σαν Εισαγωγή στο Preparedness


Το να λειτουργεί η ορειβασία (ή πιο σωστά το Hiking) σαν τρόπος εισαγωγής κάποιου στο Preparedness μας φαίνεται αυτονόητο. Στο κείμενο αυτό λοιπόν θα αναπτύξουμε την σκέψη μας και θα δικαιολογήσουμε το γιατί.
Αλλά και για όσους ασχολούνται με το Preparedness, έχουν περάσει (και ξεπεράσει) το στάδιο της σύνθεσης μια καλής BugOutBag και έχουν εξασκηθεί και λίγο, είναι το ίδιο αυτονόητο.

Ομοιότητες στον Εξοπλισμό.
Ας αρχίσουμε με αυτό. Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ του εξοπλισμό των δύο αυτών ασχολιών.
Sleeping bag, αδιάβροχα, σκηνή και άλλα πρόχειρα καταλύματα, φίλτρα νερού, σκεύη φαγητού και φαγητό μεγάλης θερμιδικής και διατροφικής αξίας ικανό να στηρίξει μια παρατεταμένη σωματική άσκηση. Εξάλλου οι ίδιες ανάγκες και λειτουργίες οδηγούν σε κοινές λύσεις.
Επίσης το βάρος είναι ο τελικός κριτής. Αν και πολλοί preppers και survivalists ξεκινούν με στρατιωτικό εξοπλισμό (ίσως γιατί αναπολούν την στρατιωτική τους θητεία ή δεν έχουν άλλο σημείο αναφοράς) σύντομα επιλέγουν εξοπλισμό που να συνδυάζει ικανοποιητική απόδοση και χαμηλό βάρος κάτι που τους φέρνει αυτόματα στον ορειβατικό εξοπλισμό.
Εξάλλου ο εξοπλισμός ορειβασίας και camping εξελίσσεται με ρυθμούς ταχύτερους του στρατιωτικού και για λόγους εμπορικότητας και γιατί ο στρατιωτικός υστερεί ανάμεσα στα άλλα και λόγου του άκαμπτου συστήματος εφοδιασμού. Άρα και το εύρος των επιλογών γίνετια μεγαλύτερο και προσδίδει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στις ανάγκες ενός prepper.

Κοινές Δεξιότητες
Η ορειβασία καλλιεργεί (και απαιτεί) κοινές δεξιότητες με το Preparedness. Ένα BugΟut σε αφιλόξενο τερέν έχει ομοιότητες με το hiking διάρκειας μερικών ημερών.
Ο ορειβάτης οφείλει να έχει βασικές γνώσεις επιβίωσης, όπως προσανατολισμού και χρήσης των ανάλογων μέσων, να γνωρίζει τις βασικές αρχές λειτουργίας και κατασκευής των πρόχειρων καταλυμάτων, όπως επίσης το άνναμα της φωτιάς, το μαγείρεμα με λιγοστά μέσα (φωτιά και μικρές στόβες), αλλά και αν έχει και βασικές γνώσεις πρώτων βοηθειών, προσωπικής υγιεινής  και επιβίωσης.
Αλλά όλα αυτά είναι δεξιότητες που θα βοηθήσουν το οποιοδήποτε να τα βγάλει πέρα και στην περίπτωση φυσικών καταστροφών. Είτε θα διαβιεί σε καταυλισμό ανθρωπιστικών οργανώσεων είτε είναι αποκλεισμένος στο σπίτι του για μερικές μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, είτε έχει «πάρει τα βουνά».

Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι και η προσαρμογή στο περιβάλλον.
Όπως ο ορειβάτης ξεκινά την πορεία του γνωρίζοντας ότι θα ταλαιπωρηθεί από τον καιρό, το δύσκολο έδαφος και την έλλειψη ευκολιών και ανέσεων, έτσι και ο prepper αποδέχεται ότι θα βρει κάποια στιγμή μπροστά του δυσκολίες τις οποίες είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει.
Κοινό χαρακτηριστικό λοιπόν είναι η προσπάθεια να διατηρηθεί κάποια άνεση στις αντίξοες συνθήκες, η εξοικονόμηση δυνάμεων και ο υπολογισμός του ρίσκου και της σχέσης προσπάθειας και επιτεύγματος.
Επίσης – σε ένα βαθμό τουλάχιστον- ο ορειβάτης λειτουργεί εκμεταλλευόμενος τους πόρους που του εξασφαλίζει το περιβάλλον. Μέσα στα ενδιαφέροντα του είναι σε ένα βαθμό τα άγρια εδώδιμα είδη (πχ τσάι του βουνού, κάστανα κτλ), αλλά οφείλει αν εκμεταλλευτεί και τους άλλους πόρους κυρίων όπως το κατάλυμα και νερό.
Η προσαρμοστικότητα είναι η κρίσιμη έννοια που πηγάζει από τα παραπάνω και πιστεύουμε ότι έχει γίνει φανερό ότι περισσότερο από όλους ο ορειβάτης είναι πιο κοντά στην έννοια του Preparedness.

Αυτοδυναμία, Αυτάρκεια και Mindset
Από τα παραπάνω συνάγεται αβίαστα ότι ορειβάτης και prepper είναι αναγκασμένοι να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους για κάποιο χρονικό διάστημα, χωρίς πολλές ευκολίες, και πρέπει επίσης να κάνουν συνέχεια επιλογές σωστής διαχείρισης και διατήρησης των υλικών των εφοδίων και των δυνάμεων τους.
Πολλές από αυτές τις επιλογές –και λύσεις που εφαρμόζονται- έχουν άμεση συνάφεια με το preparedness. Πολύ χαρακτηριστική είναι η περίπτωση τυο φαγητού όπου οι περισσότεροι εξελιγμένοι ορειβάτες (hikers μεγάλων αποστάσεων) προτιμούν αφυδατωμένες τροφές που συνήθως παρασκευάζουν, αποθηκεύουν και συσκευάζουν μόνοι τους. Ένας prepper εκμεταλλεύεται αυτή την τεχνογνωσία και συνήθως δεν χρειάζεται παρά να την προσαρμόσει στο μέγεθος των αναγκών του.

Με την δική μας συλλογιστική θα λέγαμε ότι ένας ορειβάτης μαθαίνει να λειτουργία μακριά από τα συστήματα υποστήριξης στη διάρκεια του ταξιδιού του. Κάτι που δεν είναι και διαφορετικό των επιδιώξεων ενός Prepper.

Οι Διαφορές μεταξύ Ορειβασίας και Preparedness

Μπορούμε να εντοπίσουμε 3 βασικές διαφορές μεταξύ των δύο αυτών ασχολιών.
Η πρώτη εντοπίζεται στην χρονική στιγμή του γεγονότος. Ένας ορειβάτης έχει τον απόλυτο έλεγχο του Πότε και του Που. Αντίθετα ο Prepper είναι αναγκασμένος να αντιδράσει σε αιφνίδιο κατά κανόνα γεγονός, ή τουλάχιστον σε περίπτωση που υπάρξει κάποια σχετική προειδοποίηση, η στιγμή δεν θα είναι πιθανόν βολική.
Κατά αντιστοιχία η χρονική διάρκεια του γεγονότος είναι στην επιλογή του ορειβάτη μόνο. Ο Prepper μπορεί μόνο να σχεδιάσει βασιζόμενος στην εκτίμηση του για την διάρκεια του γεγονότος, και αν κάπου μπορεί να επέμβει αυτό είναι στο μέγεθος και στην επίδραση των επιπτώσεων σε αυτόν.
Τέλος οι διαθέσιμοι πόροι και η αναπλήρωση τους είναι επίσης στον απόλυτο έλεγχο του ορειβάτη. Στις μεγάλες διαδρομές Hiking για παράδειγμα, οι ορειβάτες μπορούν να ανεφοδιαστούν σε ενδιάμεσους σταθμούς-καταστήματα και συχνά ταχυδρομούν εκ των προτέρων τα εφόδια τους σε αυτούς. Αντίθετα η φύση των έκτακτων αναγκών και η διάρκεια τους είναι αδύνατο να προβλεφτούν από τον οποιονδήποτε και η αυτάρκεια δεν μπορεί να αποτελέσει λύση σε όλες της ανάγκες.

Παρ’ όλα αυτά πιστεύουμε ότι είναι πια προφανές ότι ένας Prepper μόνο να κερδίσει μπορεί από την ενασχόληση με τα σπορ του βουνού και γιατί τον βάζει μπροστά σε ενδεχόμενα σενάρια, και του καλλιεργεί δεξιότητες, αλλά και τον βγάζει από το σπίτι και το καβούκι του.

Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

Μια Έκκληση για τους Κύπριους αναγνώστες του Blog.

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι ώρες είναι δύσκολες, και ρεαλιστικά, τα πράγματα δείχνουν ότι δεν θα τελειώσουν σύντομα.
Όμως όποιος έχει φτάσει μέχρι εδώ δεν το έκανε γιατί παρακινείται από μεμψιμοιρία αλλά από αποφασιστικότητα για να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο τα γεγονότα και τις δυσκολίες.

Ζητούμε λοιπόν την βοήθεια σας. Χρειαζόμαστε τις δικές σας αναφορές για το πώς τα γεγονότα στην χώρα σας αυτές τις στιγμές επηρεάζουν την καθημερινότητα σας και αυτή των συμπολιτών σας. Μπορείτε να ποστάρετε σχόλια εδώ ή να μας στείλετε e-mail στο greekpreparedness@yahoo.gr.

Και θέλουμε να σας πούμε  το εξής. Αν καταφέραμε σε προσωπικό επίπεδο να σταθούμε στα πόδια μας στην Ελληνική κρίση είναι γιατί –ανάμεσα στα άλλα- τα άρθρα του blog και η εμπλοκή μας στην περιγραφή της εδώ κατάστασης σε ξένα διαδικτυακά μέσα (πχ εδώ), λειτούργησαν καθαρτικά, βοηθώντας μας να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά με το να αναζητούμε –μέσα στον θόρυβο των γεγονότων- το τι μας συμβαίνει.

Αν πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να σας δώσει δύναμη, προχωρήστε.
Ευχαριστούμε.