Σεμινάριο Disaster Preparedness από το Πανεπιστήμιο του Pittsburgh - Ανασκόπηση

Πριν από αρκετούς μήνες πέσαμε πάνω στην ανακοίνωση ενός on-line σεμιναρίου Preparedness από το Πανεπιστήμιο του Pittsburgh. Εγγραφήκαμε χωρίς πολύ σκέψη και σχεδόν το ξεχάσαμε. Η ειδοποίηση της έναρξης ήρθε δύο μήνες πριν και από τότε μέχρι σχθες δουλεύαμε εντατικά

Στο σεμινάριο δίδαξε ο καθηγητής Michael Beach που ειδικεύεται στο «Trauma and Emergency Preparedness», και η πλατφόρμα που χρησιμοποιήθηκε ήταν η Coursera.

Το σεμινάριο –κατά τα πρότυπα της Coursera- λειτούργησε ως εξής:

Κάθε εβδομάδα παραδίδονταν video-μαθήματα που συνοδεύονταν από βιβλιογραφία, παραπομπές και συμπληρωματικό υλικό σε pdf.  

Στο αντικείμενο της κάθε εβδομάδας αντιστοιχούσε και ένα τεστ με ερωτήσεις που κάλυπταν τα βασικά που θα έπρεπε ο εκπαιδευόμενος να κρατήσει. Άρα ήταν σχετικά εύκολο, ειδικά για κάποιον που έχει ήδη ασχοληθεί με το αντικείμενο.

Επίσης στο τέλος του πρώτου μήνα ήταν προγραμματισμένη και η παράδοση της εργασίας με αντικείμενο τη σύνταξη του προσωπικού μας Πλάνου Προετοιμασίας με βαθμολόγηση από τρεις ή περισσότερους συμμαθητές μας!

Ήταν ευχάριστη έκπληξη να δούμε αρκετούς Έλληνες, που δυστυχώς δεν ήταν ενεργοί στις συζητήσεις. Το ίδιο ευχάριστο ήταν και το ότι βρήκαμε και αρκετούς συνειδητοποιημένους preppers –ανάμεσα τους και κάποιους που συχνάζουμε στις ίδιες διαδικτυακές γειτονιές. Αν και ο κύριος όγκος των συμμετεχόντων ήταν από τις ΗΠΑ το σεμινάριο είχε και συμμετοχές από όλο τον κόσμο ακόμα και από «δύσκολες» περιοχές όπως η Αίγυπτος, το Αφγανιστάν και το Ιράν, ενώ η συμμετοχή των γυναικών ήταν συντριπτική!

Ο Σκοπός και τα Επιμέρους Αντικείμενα του Σεμιναρίου

Προφανώς και στα πλαίσια ενός on-line σεμιναρίου δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε εξειδικευμένη κατάρτιση σε βάθος. Αλλά οι συμμετέχοντες ασχολήθηκαν αρκετά με το αντικείμενο έτσι ώστε όχι μόνο για να αποκτήσουν συνείδηση ασφάλειας από φυσικές καταστροφές, αλλά και να κάνουν μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα δυσάρεστα γεγονότα, παίρνοντας πλέον και πρωτοβουλίες πρόληψης όπου αυτό είναι δυνατόν

Επιγραμματικά οι στόχοι του σεμιναρίου ήταν:

1. Η ανάλυση των επιμέρους φάσεων μιας καταστροφής και ο στόχος των παρεμβάσεων στη κάθε μια.
2. Η μελέτη των πόρων, μέσων, και των συστημάτων υποστήριξης που είναι διαθέσιμα σε προσωπικό, τοπικό και κρατικό επίπεδο.
3. Ανάλυση και σύγκριση των τρόπων αντιμετώπισης καταστροφών μεταξύ χωρών.
4. Ανάλυση των κινδύνων, και  της δυνατότητας διαχείρισης τους σε προσωπικό επίπεδο.
5. Σύνταξη του προσωπικού Πλάνου Προετοιμασίας.

Με τη σειρά τους τα αντικείμενα κατανεμήθηκαν ως εξής ανά εβδομάδα¨

Εβδομάδα 1η : Ανάλυση των φάσεων αντιμετώπισης μιας καταστροφής

Εβδομάδα 2η : Βασικά στοιχεία των μέτρων ατομικής προετοιμασίας (Νερό, Τρόφιμα, Φωτιά, Κατάλυμα Ανάγκης)

Εβδομάδα 3η : Βασικά στοιχεία των μέτρων ατομικής προετοιμασίας (Επικοινωνίες, Ασφάλεια, Βασικά εργαλεία, Πρώτες Βοήθειες*, Βασικά Στοιχεία Ηγεσίας)

Εβδομάδα 4η : Επίγνωση Κινδύνων, Ανάπτυξη αντίληψης, και Διαχείριση του Stress

Εβδομάδα 5η : Παραδείγματα αντιμετώπισης καταστροφών από το διεθνές περιβάλλον ( Η περίπτωση των σεισμών της Ιαπωνίας)

Εβδομάδα 6η : Preparedness σε μεγάλες κλίμακες. Διαχείριση θυμάτων (Triage) στην περίπτωση μεγάλων φυσικών καταστροφών

Το Προσωπικό Πλάνο Προετοιμασίας

Η σύνταξη του προσωπικού Πλάνου Προετοιμασίας ήταν ένας από τους κύριους στόχους του σεμιναρίου και μας απασχόλησε περισσότερο από τα άλλα θέματα.

Συντάσσοντας το πλάνο της προετοιμασίας μας έπρεπε να καλύψουμε τους εξής τομείς:

1. Ανάλυση της προσωπικής και οικογενειακής κατάστασης, ειδικά όσον αφορά τις δικές μας αδυναμίες αλλά και των οικείων μας.

2. Ανάλυση των κινδύνων φυσικών και άλλων καταστροφών στην περιοχή μας και τις πιθανές επιπτώσεων τους.

3. Βασικά Μέτρα προετοιμασίας στο σπίτι ή στην εργασία. Σύνθεση ενός κιτ 72 ωρών και ενός κιτ διαφυγής (μιας απλής BugOutBag δηλαδή)

4. Σχέδια αντίδρασης και αντιμετώπισης

5. Σχέδια διαφυγής από την περιοχή της καταστροφής και επιλογή δρομολογίου.

5. Σχέδιο επικοινωνίας και πληροφόρησης

7. Πρόγραμμα συντήρησης των προετοιμασιών και παρακολούθησης των κινδύνων

8. Παραπομπές σε πηγές πληροφόρησης.

(δυστυχώς για λόγους συντομίας δεν θα επεκταθούμε σε περαιτέρω παρουσίαση. Καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές συνειδητοποιήσαμε ότι απαιτούνται τρία μέσου μεγέθους άρθρα για να καλύψουμε την όλη λειτουργία του σεμιναρίου)

Το Forum του Σεμιναρίου

Διαλέξαμε να αφιερώσουμε ένα ξεχωριστό μέρος της ανασκόπησης αυτής γιατί παράλληλα με το σεμινάριο έτρεχε και ένα forum συζήτησης των επιμέρους αντικειμένων.

Η συμμετοχή ήταν μεγάλη με πολλές πηγές και έξτρα πληροφορίες από τους συμμετέχοντες, και πολύ γρήγορα το forum απέκτησε πληρότητα που πολλά εξειδικευμένα fora θα ζήλευαν. Επίσης μεγάλη ήταν η συνδρομή κάποιων ΠΟΛΥ έμπειρων στο αντικείμενο διασωστών -που επίσης παρακολουθούσαν το σεμινάριο- στις συζητήσεις που σχετίζονταν στις βασικές αρχές αντιμετώπισης καταστροφών, όπως και αρκετών preppers & survivalists στις δοκιμασμένες λύσεις υλικών. 

Από τις πολύ καλές στιγμές του forum διακρίναμε δύο.

Α. Την παρουσίαση των ιδιαιτεροτήτων και της ανάλυσης κινδύνων διαφορετικών χωρών και τόπων (από τον παγωμένο Καναδικό βορά μέχρι την πολύπαθη Μέση Ανατολή)

Β. την συζήτηση που ξεκίνησε από το ένα άρθρο που μας δόθηκε σαν υλικό μελέτης. Αφορούσε τις δύσκολες επιλογές με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωποι οι γιατροί σε ένα πλημμυρισμένο νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης κατά τον τυφώνα Katrina. Η συζήτηση δεν περιορίστηκε μόνο στα μεγάλα  διλήμματα αλλά και επεκτάθηκε στις εναλλακτικές πρακτικές ταξινόμησης και προτεραιότητας στην περίθαλψη και διάσωσης (Triage) που εφαρμόζονται στις περιπτώσεις μεγάλων καταστροφών. Εν συντομία μπορούμε να πούμε ότι η πραγματικότητα κάποιες φορές επιβάλει αυτή τις λύσεις, που ειδικά αν βρεθείς απροετοίμαστος, σπάνια είναι ευνοϊκές και εύκολες.

Οι Προσωπικές μας Εντυπώσεις

Γενικά μείναμε αρκετά ευχαριστημένοι από το περιεχόμενο και τη πορεία το σεμιναρίου.

Αν και πολλά πράγματα ήταν για εμάς γνωστά, για κάποιον που προσεγγίζει το θέμα για πρώτη φορά το σεμινάριο ήταν πλούσιο θεμάτων και περιεχομένου, μέχρι ακριβώς τα όρια που θα μπορούσε να παρακολουθήσει και να ανταποκριθεί κανείς.

Ακόμα και έτσι υπήρχαν αρκετά πράγματα που κερδίσαμε, ειδικά στα αντικείμενο της αντιμετώπισης ιατρικών περιστατικών.

Αλλά το μεγάλο κέρδος μας προέκυψε κατά τη διαδικασία βαθμολόγησης των σχεδίων προετοιμασίας των συμμαθητών μας. Αναγκαστήκαμε να βγούμε έξω από τα πλαίσια της δικής μας πραγματικότητας και έτσι είδαμε εκ των υστέρων τις αδυναμίες του δικού μας σχεδίου.

Τότε συνειδητοποιήσαμε και το εξής: Το σχέδιο ανταπόκρισης σε μια καταστροφή θα πρέπει να λειτουργεί Αμφίδρομα. Δηλαδή –και για παράδειγμα- όχι μόνο όταν εμείς αναζητούμε βοήθεια ή κατευθυνόμαστε σε κάποιο σημείο διαφυγής αλλά και όταν το οικογενειακό μας περιβάλλον έρχεται για βοήθεια προς εμάς.

Οφείλαμε να πούμε πως το σεμινάριο ήταν κάπως ετεροβαρές προς το αντικείμενο της Ιατρικής βοήθειας/διάσωσης. Αυτό οφείλεται προφανώς στην ειδικότητα του ίδιου του εισηγητή, αλλά μια εκ των υστέρων έρευνα για άλλα παρόμοια σεμινάρια έδειξε πως όλα τους βασίζονται σε αυτή την ειδικότητα παρόχων βοήθειας.

Ώρα λοιπόν για εξειδικευμένα σεμινάρια από Preppers για Preppers!

Κλείνοντας θα προσθέσουμε ότι είναι πιθανόν το σεμινάριο να επαναληφθεί. Για τον σκοπό αυτό σας δίνουμε τα έξης links.

Το link του σεμιναρίου (για όσο θα ισχύει)

Το link αναζήτησης του αντικειμένου στην πλατφόρμα Coursera

* Φυσικά και δεν διδάχθηκαν Α’ Βοήθειες στο σεμινάριο αυτό. Δεν θα ήταν δυνατόν και υπεύθυνο εξάλλου. Απλά έγινε αναφορά στις δεξιότητες που θα πρέπει να αποκτήσει κανείς και στη σύνθεση ενός κιτ Α’ Βοηθειών. Επίσης έγινε ειδική αναφορά στα όρια της παρέμβασης, εκεί δηλαδή που σταματούν οι Α βοήθειες και αρχίζει η ιατρική πράξη.

Νotable Notes 9: Safe Plastic Numbers Guide

Plastics are widely used in the prepper community, especially in food storage. This is a detailed guide of the plastics used for containers. it laso includes a contents index.

Safe Plastic Numbers Guide

Μια μέρα σε έναν Προσφυγικό Καταυλισμό – Εντυπώσεις από μια Άσκηση

Μάθαμε για την άσκηση Αιγίς 2013 λίγες μέρες πριν διεξαχθή και αμέσως κανονίσαμε να βρεθούμε εκεί καθώς για την δεύτερη μέρα είχε ζητηθεί η συνδρομή των κατοίκων της περιοχής ώστε να λειτουργήσει ο προσφυγικός καταυλισμός που ήταν και η βασική δραστηριότητα της άσκησης.

Ο χρονική συγκυρία ήταν ευτυχής καθώς το σεμινάριο που παρακολουθούμε μας κέντρισε στο να διαπιστώσουμε πως λειτουργεί ένας τέτοιος καταυλισμός, το πώς θα αντιδράσει ο κόσμος μετά από μια μεγάλη καταστροφή, και στο τι πιστεύει για την πρόληψη και την προετοιμασία αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών

Η Άσκηση Αιγίς 2013

Η άσκηση οργανώθηκε από εννέα συνολικά εθελοντικές ομάδες της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης και είχε την συνδρομή του Δήμου Θέρμης και του Ελληνικού Στρατού που διέθεσε το απαραίτητο βαρύ υλικό.

Αλλά η επίσημη πολιτεία έλαμψε δια της απουσίας της, όπως είναι φυσικά αναμενόμενο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λεύκες σκηνές που η τελευταία φορά που βγήκαν από τις αποθήκες ήταν στο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978!

Η άσκηση διήρκησε δυόμιση μέρες με το απόγευμα του Σαββάτου να καλύπτεται από την λειτουργία του καταυλισμού.

Δυστυχώς εμείς εισπράξαμε μια μεγάλη απογοήτευση καθώς η προσέλευση του κοινού ήταν πολύ μικρή, κάτι που σίγουρα δεν ήταν ευθύνη των διοργανωτών.

Δεν ξέρουμε πόσο αυτό δυσκόλεψε τους διοργανωτές αλλά σίγουρα η διαρκής τριβή με μεγάλο αριθμό από ενδεχόμενα «θύματα» θα πλούτιζε τις εμπειρίες τους, αλλά και τις γραμμές στο μπλοκάκι που κρατούσαμε τις σημειώσεις μας.

Οι δικές μας Εμπειρίες

Το πρώτο που παρατηρήσαμε ήταν ότι οι επιμέρους ομάδες καθηκόντων ήταν συνεχώς σε κίνηση αντιμετωπίζοντας διάφορα συμβάντα. Όταν φτάσαμε μια ομάδα έλειπε σε συμβάν απεγκλωβισμού, ενώ πριν το άνοιγμα του καταυλισμού στο κοινό δόθηκε και ένα συμβάν πυρκαγιάς.

Το συμβάν επαναλήφθηκε κατά την λειτουργία του καταυλισμού κάτι που επέβαλε την εκκένωση του καταυλισμού, που έγινε με τάξη όσο η ομάδα ασφαλείας επιβεβαίωνε την πλήρη απομάκρυνση των «προσφύγων».

Τα μικρά συμβάντα συνεχίστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας με κλήσεις για επείγοντα ιατρικά περιστατικά, αλλά και ένα συμβάν «κρίσης πανικού».

Το συμβάν αυτό φυσικά συνέβη λίγο πριν το προγραμματισμένο σεμινάριο διαχείρισης του πανικού που δόθηκε από ψυχολόγο και το παρακολούθησαν όλα σχεδόν τα μέλη των ομάδων. Κράτησε περισσότερο από το αναμενόμενο γιατί στη συνέχεια τα ερωτήματα ήταν πολλά και ενδιαφέροντα.

Η Ζωή στον Καταυλισμό

Να ξέρετε θα βαρεθείτε, θα κρυώνετε ή θα ζεσταίνεστε αναλόγως της εποχής, και θα βαριέστε. Θα βαριέστε πολύ.

Με την είσοδο μας στον καταυλισμό χρειάστηκε να καταγραφούμε και να εφοδιαστούμε με ένα «πάσο» με τα στοιχεία μας. Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την σκηνή μας.

Καθώς ο κόσμος ήταν λιγοστός και η ζέστη ακόμα και μέσα σε αυτήν αρκετή, μετά από κάποια περιήγηση αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε ξανά στην γραμματεία για να ενταχθούμε στους εθελοντές που θα βοηθούσαν στην λειτουργία του καταυλισμού.

Σύμφωνα με το σχέδιο περιμέναμε σε ετοιμότητα σε ξεχωριστό χώρο, μέχρι να μαζευτούμε αρκετοί ώστε ξεκινήσουμε το στήσιμο κάποιων σκηνών που είχαν αφεθεί συσκευασμένες για αυτόν τον σκοπό.

Η μικρή αυτή εμπειρία μας δίδαξε: Να έχετε μαζί σας τα δικά σας γάντια εργασίας και να φέρετε μαζί σας παγωμένο ή ζεστό νερό αναλόγως της εποχής. Θα κάνει την προσαρμογής σας –και την ενδεχόμενη εργασία- πιο άνετη τις πρώτες τουλάχιστον ώρες.

Παρατηρήσεις

Η κίνηση στον καταυλισμό ήταν κάπως ελεύθερη αλλά καθοδηγούμενη ευγενικά, ρωτώντας μας που χρειαζόμασταν να πάμε. Εκτιμούμε ότι αυτό που περιμένει κανείς από τους «πρόσφυγες» είναι να παραμένουν στις σκηνές τους.

Κατά την εγγραφή ο κόσμος χωριζόταν σε 4 κατηγορίες Οικογένειες, Άντρες, Γυναίκες και άτομα χρήζοντα οποιασδήποτε βοηθείας, και παρέμεναν σε ξεχωριστούς τομείς του καταυλισμού.

Εκτιμούμε ότι σε ένα πραγματικό περιστατικό μια ντουντούκα θα ήταν το χρησιμότερο πράγμα στην είσοδο του καταυλισμού για να κατευθύνει τον κόσμο που κατά τεκμήριο θα είναι «χαμένος». Θα επιθυμούσαμε επίσης να μας δοθεί μια σελίδα με τους γενικούς κανόνες παραμονής στον καταυλισμό και χρήσιμες οδηγίες.

Στον καταυλισμό το προσωπικό ήταν αρκετά χαλαρό με τα κατοικίδιο που έφερνε ο κόσμος στη βόλτα του, αλλά αγνοούμε τι θα γινόταν σε ένα πραγματικό περιστατικό.

Κατά την καταγραφή των «εθελοντών» δεν μας ζητήθηκαν –με εξαίρεση του γιατρούς- οι δεξιότητες μας. Αυτό ομολογουμένως μας παραξένεψε αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτό ήταν πρόβλεψη ειδικά για την άσκηση ή για ένα πραγματικό περιστατικό.

Έξω από τον καταυλισμό οι επιμέρους ομάδες καθηκόντων απαρτιζόταν από ένα μείγμα εθελοντών από διαφορετικούς φορείς και φάνηκε πως συνεργαζόταν αρμονικά με διακριτούς ρόλους και αντικείμενα μέσα στην κάθε ομάδα.

Καθώς είναι στα ενδιαφέροντα μας, παρατηρήσαμε ότι σχεδόν ο καθένας τους ήταν εφοδιασμένος με τους οικονομικούς κινέζικους ασυρμάτους που έχουν κατακλύσει τον αγορά, είχε στηθεί ένα κανονικό κέντρο επικοινωνιών και η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης είχε φέρει ένα βανάκι επικοινωνιών.

Πάντως κάπου έπιασε το αυτί μας ότι στο σενάριο της άσκησης προέβλεπε και την χρήση αγγελιοφόρου. Που συνιστά μεγάλη διαφορά από την πρακτική μιας γνωστής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας που κάποτε χρησιμοποιούσε μόνο κινητά τηλέφωνα).

Αλλά κάπου εδώ τελειώνει η αφήγηση μας. Θα θέλαμε να είχαμε περισσότερα να σας πούμε αλλά οι συνθήκες (μικρή προέλευση κοινού) δεν το επέτρεψαν.

Παρόλα αυτά θεωρούμε το γεγονός μια καλή εμπειρία και την άσκηση επιτυχή. Ειδικά να σκεφτεί κανείς ότι όλα έγινα από εθελοντικές ομάδες που θυσίασαν προσωπικό χρόνο και χρήμα.

Η Ανακοίνωση της Άσκησης στον Τύπο.

Φωτογραφίες και Ανασκόπηση της Άσκησης.

Half a Day in a Refugee Camp – an Exercise Report

The following is a short report of a disaster exercise we attended. It was prepared for the collegues of the on-line Disaster Seminar we are taking and is reproduced here as-is.

I heard about it a week before it happened, an earthquake response exercise. It was to be staged in a city I have family and friends at and I was quick to setup a weekend of meets and greets on the side.

The exercise was staged by Nine volunteer rescue and emergency teams. Volunteer fire, specialized rescue teams, civil protection teams of Army reservist organizations, the lot!

Some help was offered by the local municipality administration and some material were on loan from the Greek military: Wheeled Gen sets, water tanks and white canvas tents from the disasters stock. after all it is they that tey will be offering adi in real life.

The official Greek state was missing as to be expected, cos it is still fast asleep when it comes to Civil Protection. There is no emergency alert system in my country, no real disaster training or seminars etc. The tents alone were kept in store as is, and the last time they were used was back in the 1978 Northern Greece earthquake!

So the exercise lasted 2 and a half days, Friday to Sunday noon, and among the scenarios were the setting up and running a refugee camp.

This was a marvelous idea and something I was eager to participate too cos I really wanted to see how the crowd responds in a disaster situation and in camp.

But there was a huge disappointment. I wanted to roam the camp and pick minds and see what people believe about crises and disaster preparedness.

But too little people turned up for role playing. Not more than 50, and these were mainly families that registered in the camp, passed sometime in it and left.

My Experience

Since I travelled 60 miles to the camp, I left some leeway and I was early. I roamed the general staging area and renewed some contacts with a volunteer team I have friends in.

I got to say that the teams were kept busy. Just before the scheduled camp “opening” there was a “fire incident” in the adjacent vegetation. This ended with the intervention of some fire trucks owned by two of the participating teams. At the same time another team was off-site to perform a “victim extraction” from a collapsed building. Then we had a “call for medical assistance” in the camp, then another “fire incident” (some refuges brought a camping stove with them and put a tent on fire) and a “camp evacuation”. Latter on a girl fell into “panic”, and right about the end there was a real medical emergency.

By 18:00 this part of the exercise ended with a short lecture on Panic management,  that lasted a while as the rescuers had some interesting questions and “whatifs”

Life in the Camp

Prepare to be bored, cold or hot, and bored. Did I say Bored?

I registered and got to my tent, faithful in my role playing. But once bored staying in a hot tent in 28 Celcious I roamed a bit and then I registered as a volunteer/helping hand.

I was ushered in a different area and waited to be called if need be. But since “victim” participation was so thin, the camp manager got the few “volunteers” and with the guidance of a fire squad had us setup a tent. Just a small lesson for us.

I will say, bring your own works gloves and other PPE if you don’t plan to stay helpless. And bring with you ice or boiled water depending on the season.

Always keep some water bottles 2/3 filled and frozen in the fridge and take them with you in a cooler bag. Then use them to chill your drinking water by passing it through the frozen bottles. It will make a huge difference in the first day and also help you make good cold instant coffee for some more comfort.

Observations

Movement in the camp was “free” but quite guided in a gentle manner. When I was roaming I was asked twice if I needed any help with my heading and if I had my registration ID/pass. For whatever reasons it is done, I feel people are expected to stay in their tents.

People were shorted in 4 categories and each registered in a different but adjacent place. Families, single male, single female, and people with special conditions, needs etc.

These would be hosted in different areas of the camp.

What I noticed was that there was a consuming procedure to change from single to family assuming your loved ones arrived later than you. Also it was a hassle to change from victim to volunteer status.

I also noticed that in real life an usher with a loud-speaker at the gate should be available. People were amiss where to go.

And I could use a small leaflet with camp life routine and information for the refugees.

Regarding volunteers -with the exception of doctors- we were not asked from specific skills, and this was according to the exercise scenario. Maybe they wanted to stick with the pre-determined procedures?

Some further details were that the camp was relaxed with pets some people brought with them. (I dunno know what it would be in real life).

Thanks to the cheap Chinese radios that have flooded the market almost everyone had a handheld radio, a Comm center was set up, and also a comms van by one of the teams that is big on rescue operations was employed. Also a messenger was used in one instance.
A novelty for me was an aerial camera on a quad-rotor. It was used on all “incidents” in the camp.

Incident security was good, there was assigned personnel in the camp and all the rest of the premises. In fact some teams checked the camp for people left behind in the evacuation event.

And here my story ends. I wish there were more to report but I did not experience more.

But it WAS a good experience and –aside the disappointing participation of “refugees”- I got favorable impressions for the participating teams.

They setup a good thing out of their own personal time and pocket!

Preparedness & Paranoia 2

Some time back we were lucky to stumble upon a quote on preparedness & paranoia:

“Being Prepared is proactive.
Being Paranoid is reactive.”

“Reactive” does not need much explaining, it is a response to an action or event.

“Proactive” on the other hand means “tending to initiate change rather than reacting to events”

(Collins English Dictionary – Complete and Unabridged © HarperCollins Publishers)

In other words a sensible prepper seeks to change his current situation (for the best) under some consideration. The paranoid prepper responds to stimuli -like fear of a possible or imaginative event- and one can consider his actions more impulsive than considered.